Εναλλακτική Ζωή στη Πόλη

Στο κυρίαρχο καταναλωτικό πρότυπο ζωής αντιπαρατίθενται -έστω δειλά και σκόρπια- άλλοι εναλλακτικοί τρόποι ζωής. Κάποιοι από αυτούς έχουν επισημανθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια, μόνο που μάλλον δεν είναι για τα δικά μας κυβικά.. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα ζωής των Κυνικών, που πρότειναν την λύση της απλής και λιτής διαβιώσεως, της λεγόμενης «εντίμου πενίας». ΄

Θεωρώ όμως ότι οι εναλλακτικές λύσεις εκτός από ριζοσπαστικές πρέπει να είναι και ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες για ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού αφού μόνο έτσι είναι δυνατή η άμεση εφαρμογή τους και άρα η άμεση αλλαγή σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Δεν υπερβαίνουν το υπάρχον κοινωνικό σύστημα αμφισβητούν όμως έμπρακτα σημαντικές σταθερές του.

• Η πρώτη, η βασική παράμετρος θεωρείται η επιδίωξη μιας προσωπικής, όσο το δυνατόν μεγαλύτερης–σχετικής- αυτάρκειας, μέσω του αυτό-περιορισμού των αναγκών και της αυτό-εξυπηρέτησης. Αυτό σε αντίθεση με τον κυρίαρχο τρόπο ζωής που μας ωθεί να μην είμαστε άξιοι να αυτό-εξυπηρετηθούμε αλλά να αναγκαζόμαστε να προμηθευόμαστε τα πάντα από τρίτους.
• Η δεύτερη μα εξίσου σημαντική παράμετρος, είναι μέσα από τη δουλειά και τη προσωπική μας ζωή να γινόμαστε έμπρακτο παράδειγμα αλληλεγγύης και εναλλακτικότητας που οραματιζόμαστε και απαιτούμε από τη Πολιτεία. Ας αναρωτηθούμε πχ πόσο καλύτερη θα ήταν η κοινωνία μας, αν ο καθένας μας μέσα από τη δουλειά του προσέφερε υψηλής ποιότητας υπηρεσίες και αγαθά.
  
  

Ας εστιάσουμε τώρα, σε κάποιες εναλλακτικές προτάσεις που ταιριάζουν στο τρόπο ζωής του αστικού πληθυσμού:

Μετά κάποιες πρώτες –και αναπόφευκτες- θητείες ως υπάλληλοι, προσπαθούμε να αναλάβουμε θέσεις ευθύνης που θα μας επιτρέψουν εκτός των άλλων να εφαρμόσουμε στη πράξη εναλλακτικές δράσεις και προτάσεις που συνδυάζουν ποιότητα και καινοτομία και βοηθούν την επιχείρηση να είναι ανταγωνιστική. Αυτό δεν θα είναι παρά το πρώτο βήμα για να προχωρήσουμε -όταν νοιώσουμε έτοιμοι- για να δοκιμάσουμε τις δικές μας δυνάμεις δημιουργώντας τη δική μας μικρή επιχείρηση.

Προσπαθούμε να απεξαρτηθούμε -έστω και εν μέρει-, από κάποιες επίπλαστες «ανάγκες» και συνήθειες (τσιγάρα, αναψυκτικά, βιντεοπαιγνίδια και χιλιάδες γκάτζετς και σκατολοίδια που μας ενισχύουν το ίματζ εις βάρος της τσέπης, του χρόνου και της υγείας μας). Υιοθετούμε ένα πίο φιλικό προς το περιβάλλον τρόπο ζωής αλλάζοντας καθημερινές συνήθειες (βλ. σχετικό Οδηγό της Greenpeace)

Σταδιακά αρχίζουμε να μαθαίνουμε να κάνουμε κάποια απλά πράγματα που μας ταιριάζουν : τα μαστορέματα κάθε είδους, αποκτάνε άλλη αξία όταν τα αντιμετωπίζουμε όχι σαν δουλειές αλλά σαν φυσιολογική απασχόληση
Μείωση της διασκέδασης «κατά παραγγελία και πληρωμή» και αντικατάστασή της από την αυθόρμητη και την ομαδική (σπιτικό φαγητό, πάρτυ-ρεφενέ κλπ). Δες τι προτείνει ο Κούλογλου στο TVXS

Μέσα από την ενεργή συμμετοχή σε ΜΚΟ, προσφέρουμε εθελοντικά κοινωνικές υπηρεσίες εκεί όπου όπου συμπολίτες μας το χρειάζονται και το κράτος είναι ανίκανο να ανταποκριθεί.
Βοηθάμε, συμμετέχουμε, μοιραζόμαστε: Ξαναθυμόμαστε τη παιδική και άδολη μορφή φιλίας όπως και την έγνοια για τον γείτονα και τη γειτονιά.

Ψάχνουμε πηγές για πραγματικές ευκαιρίες και φτηνές αγορές, σε στοκατζίδικα και εκτπώσεις.
Ψάχνουμε για εντελώς δωρεάν προσφορές ειδών ή υπηρεσιών στο Διαδίκτυο , στις μικρές αγγελίες, στις εκδηλώσεις διαφόρων Φορέων κλπ. Τα free press είναι χαρακτηριστικό φρούτο της εποχής της ανέχειας, μα κάποια από αυτά όπως η LIFO είναι και εξαιρετικής ποιότητας.
Ξανα-ανακαλύπτουμε τις αρχές της ανταλλακτικής οικονομίας: Στη τηλεόραση πρόσφατα είδαμε περιπτώσεις ανταλλαγής ρούχων, αλλά και αγγελίας για ανταλλαγή μίας συσκευής τηλεόρασης με …βάψιμο σαλονιού!

Σε επόμενη ανάρτηση, θα δούμε κάποιες εναλλακτικές λύσεις που ταιριάζουν στο τρόπο ζωής της επαρχίας

Η Ελίτ, οι Μικρομεσαίοι, η Μάζα & οι Περιθωριακοί

Επανερχόμενος στο ερώτημα της προηγούμενης ανάρτησης, εμείς οι «απομέσα» τι μπορούμε να κάνουμε; Κατ΄αρχήν να προσπαθήσουμε να βρούμε τις αιτίες.

Όσο στη κοινωνία επικρατεί ως κυρίαρχο πρότυπο ζωής το διαρκές κυνήγι πλούτου και εξουσίας, όσο η αδιάκοπη συσσώρευση εμπορευμάτων και αξιωμάτων είναι αυτοσκοπός, τόσο είναι πρακτικά αδύνατη οποιαδήποτε ουσιαστική αλλαγή. Το αδιέξοδο του κυρίαρχου προτύπου έγκειται στο γεγονός ότι -σε συνδυασμό με το φαινόμενο του υπερπληθυσμού- δεν επαρκούν οι φυσικοί πόροι ώστε να το καθιστούν πραγματοποιήσιμο για όλους. Άρα εκ των πραγμάτων γίνεται εφικτό παρά μόνο για ένα ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού, με το υπόλοιπο είτε να τα κουτσοβολεύει είτε να λιμοκτονεί.

Αυτό το πρότυπο καθορίζει τη καθημερινότητά μας ή καλύτερα τον τρόπο ζωής των 3 + 1 τάξεων που διαχρονικά υπάρχουν σε όλα τα κοινωνικά συστήματα, παρά τις όποιες –επιφανειακές- διαφορές τους:
Η Ελίτ, οι Μικρο-Μεσαίοι, η Μάζα και οι Περιθωριακοί. Στα δικά μας :

- Στη σύγχρονη Ελλάδα, με την κλασσική Αστική Τάξη να μειοψηφεί, η Ελίτ αποτελείται κυρίως από τα παρασιτικά στρώματα (νεόπλουτοι μεσάζοντες, κομπιναδόροι, πολιτικάντηδες, μιζαδόροι ). Αντρώθηκαν τη δεκαετία του ’80: κρατικά προγράμματα, λαθρεμπόριο, προστασία, μίζες. Τη τελευταία δεκαετία πιο σοφιστικέ: περίεργα ΜΜΕ, απάτες στο Χρηματιστήριο, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, εκβιασμοί.
- Η Μικρομεσαία Τάξη γιγαντώθηκε μεταπολιτευτικά χάρις στο ροκάνισμα των επιδοτήσεων της ΕΟΚ, τις αθρόες προσλήψεις στο Δημόσιο και την εξάντληση των αποθεματικών των Ταμείων. Γέμισε η χώρα δημόσιους υπαλλήλους, βιοτεχνίες της συμφοράς, εμπόρους κάθε είδους. Το πάρτυ συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές του 2000. Απλώς, τα βιντεάδικα έγιναν καταστήματα κινητής και τα τυροπιτάδικα Γρηγόρηδες. Ας είν΄καλά τα «δανεικά κι’ αγύριστα» των πιστωτικών καρτών (προσφορά του φιλεύσπλαχνου τραπεζικού συστήματος). Σήμερα ασφυκτιά.
- Η Μάζα. Πάντα εκεί: μπόλικη, κτηνώδης μα και συμπαθητική. Οι πατεράδες μας, οι μάνες μας: Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι κι’ έξι το λαδόξινο. Μια θεσούλα εδώ, ένα μεροκαμματάκι εκεί, να βγάλουμε κι΄αυτό το μήνα κι΄έχει ο Θεός. Εργάτες και Αγρότες. Κλητήρες, εισπράκτορες, γκαρσόνια. Ανειδίκευτοι στο Πέραμα ή μπαρκάρισμα στα βαπόρια. Οικοδομές, συνεργεία, κομμωτήρια.
- Το Περιθώριο, εξ’ ορισμού επικίνδυνο, φυσικά δεν υπάρχει. Κι΄όμως επιμένει ότι υπάρχει: άστεγοι, πρεζόνια, πόρνες, φουσκωτοί. Ρομά, λαθρομετανάστες, φυγάδες, φυλακισμένοι. Αλλά και φαντάρια δίχως μία, άνεργοι μη καταγεγραμμένοι, παππούδες και γιαγιάδες χωρίς σύνταξη, ΑΜΕΑ χωρίς επίδομα, μισότρελοι θαμμένοι σε ιδρύματα. Όπως επίσης και: αναρχικοί σε καταλήψεις ή κοινόβια, αναχωρητές σε κελιά και σπηλιές.

Αυτή είναι η Ελλάδα, αυτοί είμαστε εμείς. Ο καθένας στη τάξη του.
Αν και μικρομεσαίος, νοιώθω αυτή τη δύσκολη εποχή της κρίσης, ιδιαίτερα τυχερός: Βρίσκομαι ένα σκαλί πάνω απ΄τους δικούς μου και κυρίως δύο σκαλιά απόσταση από το Περιθώριο, Παρόλα αυτά νοιώθω ντροπή για όλα που συμβαίνουν και δεν μου αρκούν οι αναλύσεις. Έχουμε υποχρέωση να προτείνουμε λύσεις που νάναι συγκεκριμένες, ρεαλιστικές και ριζοσπαστικές. Από την επόμενη ανάρτηση.

Εμείς, οι «απλώς ενοχλημένοι», τι κάνουμε;

Το αυθόρμητο ξέσπασμα των πιτσιρικάδων και των νέων αναμιγνύεται με την έλλογη βία των αριστεριστών, αλλά και το πλιάτσικο των νέο-περιθωριοποιημένων στρωμάτων.
Αμήχανο το πολιτικό σύστημα μοιάζει να βρίσκεται υπό κατάρρευση, παρακολουθώντας παθητικά τα γεγονότα, τα οποία και το ξεπερνούν.

Αν ο παράλογος φόνος του 15χρονου ήταν η αφορμή, η αιτία προϋπήρχε και δεν ήταν άλλη από τον εκρηκτικό συνδυασμό ένδειας- ανεργίας- ανασφάλειας από τη μια και μακροχρόνιας σήψης-διαφθοράς-προκλητικής διαβίωσης από την άλλη.

Το σύστημα από αντίδραση, στρέφεται με δριμύτητα ενάντια στον «Σύριζα» και τους συμμάχους του ενώ αν είχε περισσότερη διορατικότητα θα έπρεπε μάλλον να τον ευγνωμονεί. Γιατί ο χώρος αυτός, όντως το πιο «ψυλλιασμένος», είναι και ο τελευταίος «νομιμόφρων» δίαυλος επαφής με τους εξεγερμένους. Αν κάποια στιγμή νοιώσουν ότι δεν τους εκφράζει επαρκώς, η αμέσως επόμενη πιθανή διέξοδος του δυναμισμού τους θα είναι η τυφλή βία, που δεν θα περιορίζεται σε σπασμένες βιτρίνες αλλά θα στρέφεται κατευθείαν σε ανθρώπινους στόχους. Οι Δυτικοί «Ταλιμπάν» δεν θα έχουν ίσως πολλές ομοιότητες με τους μουσουλμάνους, πολύ φοβάμαι όμως πως δεν θα υπολείπονται σε τίποτα σε φανατισμό και κυρίως σε καταστροφικά αποτελέσματα. Τότε, τα επεισόδια των τελευταίων ημερών θα μοιάζουν αστεία και οι παλικαράδες της «17Νοέμβρη» ερασιτέχνες του κερατά..

Αν όμως οι «απέξω» νοιώθουν –και όχι άδικα- πως δεν υπάρχει ορατή διέξοδος, εμείς οι «απομέσα» τι κάνουμε; Θα σταυρώσουμε και εμείς τα χέρια παρακολουθώντας «απλώς ενοχλημένοι» αυτό τον ξεπεσμό της χώρας; Θα παρακαλούμε το καλό Θεούλη μπας και μας ξεφυτρώσει από το πουθενά, ο Έλλην Ομπάμα για να μας σώσει; Η μήπως θα έπρπε να πάρουμε πρωτοβουλίες για να διευκολύνουμε το καινούργιο να αναδειχθεί;

ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΖΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ

Δεν έχω μαζέψει ακόμα τις σκέψεις μου, οπότε από το να μένω σιωπηλός προτιμώ να αντιγράψω από το http://citypress-gr.blogspot.com/2008/12/blog-post_5312.html το παρακάτω κείμενο:

Η ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΖΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ
Τρίτη, 9 Δεκέμβριος 2008

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

Δεν είμαστε τρομοκράτες, "κουκουλοφόροι", "γνωστοί-άγνωστοι

"ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ!

Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι....

Κάνουμε όνειρα -μη σκοτώνετε τα όνειρά μας!

Έχουμε ορμή - μη σταματάτε την ορμή μας.

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ!

Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.

Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνογια τη "βιτρίνα", παχύνατε, καραφλιάσατε,

ΞΕΧΑΣΑΤΕ!

Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε,

Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε,

να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους.

ΜΑΤΑΙΑ!

Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι,

έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και περιμένετε

τη μέρα που θα πεθάνετε.

Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε

δεν δημιουργείτε!

Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.

ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ

ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ

Που είναι οι γονείς; Που είναι οι καλλιτέχνες;

Γιατί δε βγαίνουν έξω να μας προστατέψουν;

ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα

ΕΜΕΙΣ

κλαίμε κι από μόνοι μας

Αναρτήθηκε από citypress-gr.blog στις 12/09/2008 09:59:00 μμ