Ευφυείς ηγέτες για ευφυείς εργαζόμενους

«Τα έξυπνα άτομα επιθυμούν υψηλού βαθμού οργανωτική προστασία και την αναγνώριση ότι οι ιδέες τους είναι σημαντικές. Επιπλέον, απαιτούν να έχουν την ελευθερία να εξερευνούν τις επιλογές τους όπως και το δικαίωμα στην αποτυχία. Αυτό που περιμένουν από τους ηγέτες είναι να βρίσκονται δίπλα τους σε κάθε κίνησή τους, χωρίς όμως οι ηγετικές ικανότητες και το ταλέντο τους να επισκιάζουν τη δική τους δουλειά».*

Αν σας συγκινεί η σχετική θεματολογία τότε το 3rd People Management Executive Seminar με θέμα «Building and leading great performance Teams» είναι ότι πρέπει. Το διοργανώνει το HR Professional, σε συνεργασία με την Pricewaterhouse Coopers στις 30 Οκτωβρίου 2007 στην Αθήνα.

* Ελλείψει εμπνεύσεως, αλίευσα το ανωτέρω απόσπασμα. Ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Μπάλα και πολιτική

Τί δουλειά έχει η κοινωνική κριτική με τη μπάλα ;

Να με συμπαθάτε αν δεν μπορώ να αποδώσω πλήρως με λέξεις το γιατί ένας άνθρωπος μπορεί να ενδιαφέρεται για το ποδόσφαιρο χωρίς να χάνει την -όποια- σοβαρότητά του, αλλά εγώ το θεωρώ δεδομένο. . Οπότε πάω ένα βήμα παρακάτω και υποστηρίζω ότι παντού άρα και στο ποδόσφαιρο μπορείς να συμμετάσχεις διατηρώντας στο ακέραιο τις ευαισθησίες σου και τη κριτική ματιά. Πέρα από την ομορφιά της χθεσινής εμφάνισης του Ολυμπιακού, θέλω να αναδείξω σε αυτό το ποστ το πόσο σημαντικό είναι η αλλαγή -σε βαθμό εμπέδωσης πιά- νοοτροπίας και ψυχολογίας. Ένα κλικ δηλαδή που έκανε ένα άθροισμα παιχτών ενιαία ομάδα . Και ένα δεύτερο κλικ που άλλαξε την ψυχολογία της ομάδας από συμπαθή loser σε αντάρτη-νικητή.

Και αυτό είναι πολύ σημαντικό για νομίσουμε ότι αφορά μόνο το χώρο του ποδοσφαίρου.. Αφορά και το πιστεύω ακράνδατα, τη δουλειά μας, την ίδια μας τη ζωή, αφορά όλη τη χώρα.

Μας χρειάζονται 2 κλικ και εδώ: ένα, να γίνουμε (μέσα από τη σύνθεση και τον όραμα-στόχο) από ένα σπαρασσόμενο από ιδιωτικά "θέλω" συνοθύλευμα , σε μια χώρα με ενιαία και σταθερή στρατηγική. Και ένα δεύτερο κλικ, για να αλλάξουμε από πτωχο-μικρομεσαίος συγγενής της ΕΕ σε χώρα -πρωταγωνιστή.

Shibumi, η ηθελημένα μειωμένη ομορφιά

Πήγαμε με τη παρέα στο Ιντεάλ για τη ταινία ΠΡΟΣΟΧΗ: ΠΟΘΟΣ (Lust Caution) του Ανγκ Λι. Καλό αλλά δεν ξετρελλάθηκα, αφού η Ανατολή έχει εμπνεύσει τόσα αριστουργήματα που δεν υπάρχει λόγος για Αμερικανιές.. Παράδειγμα, το βιβλίο Shibumi του Trevanian. Προτείνω να διαβάστε αργά, το παρακάτω απόσπασμα :

". .. Πες μου, Nikko. Θα σου λείψει η Σαγγάη;"

Ο Nicholai σκέφτεται για λίγο. " Όχι.."

!

"Θα αισθανθείς μοναξιά στην Ιαπωνία;"

Ο Nicholai σκέφτεται πάλι. "Ναι."

"Θα σου γράφω"

"Συχνά;"

"Όχι, όχι συχνά. Μία φορά το μήνα. Αλλά εσύ μπορείς να μου γράφεις τόσο συχνά όσο νοιώθεις την ανάγκη να το κάνεις. Ίσως θα είσαι λιγότερο μόνος από ότι φοβάσαι. Υπάρχουν άλλοι νέοι που μελετούν με τον Δάσκαλο Οτάκε-σαν. Και όταν έχεις αμφιβολίες, απορίες, ιδέες, θα βρεις στον Οτάκε-σαν ένα πολύτιμο πρόσωπο για να τις συζητήσεις μαζί του. Θα σε ακούσει με ενδιαφέρον, αλλά δεν θα σε φορτώσει με συμβουλές." Ο Στρατηγός χαμογέλασε. "Αν και σκέφτομαι ότι μπορεί να βρείς τον τρόπο που συνηθίζει να μιλάει ο φίλος μου λίγο ανατρεπτικό μερικές φορές. Μιλά για όλα χρησιμοποιώντας την ορολογία του Go. Όλη η ζωή, για κείνον, δεν είναι παρά ένα απλουστευμένο παράδειγμα Go ".

"Αυτό μου ακούγεται κύριε, σαν να προβλέπετε ότι θα τον συμπαθήσω."

"Είμαι βέβαιος για αυτό. Είναι άτομο που έχει όλο το σεβασμό μου. Κατέχει μια ποιότητα. .. πώς να το εκφράσω; .. . του shibumi. "

"Shibumi, κύριε;" Ο Nicholai ήξερε τη λέξη, αλλά μόνο όπως ίσχυε για τους κήπους ή την αρχιτεκτονική, όπου σήμανε μια ηθελημένα μειωμένη ομορφιά. "Πώς χρησιμοποιείτε τον όρο, κύριε;"

!

"Ω, αόριστα. Και λανθασμένα, υποψιάζομαι. Μια λάθος προσπάθεια να περιγραφεί μια άφατη ποιότητα. Όπως ξέρεις, το shibumi έχει να κάνει με τη μεγάλη λεπτότητα που κρύβεται κάτω από τις κοινές εμφανίσεις. Είναι μια δήλωση τόσο σωστή που δεν ειναι απαραίτητο να είναι τολμηρή, τόσο οδυνηρή που δεν είναι απαραίτητο να είναι όμορφη, τόσο αληθινή που δεν ειναι απαραίτητο να είναι πραγματική. Το Shibumi είναι κατανόηση, παρά γνώση. Shibumi είναι η εύγλωττη σιωπή. Στη συμπεριφορά, είναι η σεμνότητα χωρίς μετριοφροσύνη. Στην τέχνη, όπου το πνεύμα του shibumi λαμβάνει τη μορφή του sabi, είναι η κομψή απλότητα, η ευκρινής συντομία. Στη φιλοσοφία, όπου το shibumi προκύπτει ως wabi, είναι πνευματική ηρεμία που δεν είναι παθητική. Το Είναι που δεν έχει το άγχος του Γίγνεσθαι. Και στην προσωπικότητα ενός ατόμου, είναι. .. πώς λένε; Αρχή χωρίς κυριαρχία; Κάτι τέτοιο."

Η φαντασία του Nicholai γαλβανίστηκε από την έννοια του shibumi. Κανένα άλλο ιδανικό δεν τον είχε αγγίξει ποτέ έτσι. "Πώς κάποιος το επιτυγχάνει αυτό το shibumi, κύριε;"

" Δεν τον επιτυγχάνεις. .. το ανακαλύπτεις. Και μόνο ελάχιστοι άνθρωποι που διαθέτουν μια άφθαστη καλλιέργεια το κάνουν. Άτομα σαν το φίλο μου τον Οτάκε-σαν."

"Αυτό σημαίνει ότι κάποιος πρέπει να μάθει πολλά για να φτάσει στο shibumi;"

"Σημαίνει, μάλλον, ότι κάποιος πρέπει να περάσει μέσω της γνώσης και να φθάσει στην απλότητα."

Από εκείνη την στιγμή, ο πρωταρχικός στόχος του Nicholai στη ζωή ήταν να γίνει άτομο του shibumi, μια προσωπικότητα ακαταμάχητης ηρεμίας. Ήταν ένα ανοικτό εσωτερικό κάλεσμα , τη στιγμή, που για λόγους αναπαραγωγής, εκπαίδευσης, και ιδιοσυγκρασίας, τα περισσότερα καλέσματα ήταν αδρανή. Στην αναζήτηση του shibumi θα μπορούσε να υπερέχει αόρατα, χωρίς να προσελκύει τη προσοχή και την εκδικητικότητα της τυραννικής μάζας.

Ο Στρατηγός Κισικάβα-σαν πήρε από κάτω από το τραπέζι του τσαγιού ένα μικρό κουτάκι από σανταλόξυλο τυλιγμένο με λιτό ύφασμα και το έβαλε στα χέρια Nicholai. "Είναι ένα αποχαιρετιστήριο δώρο, Nikko. Ένα μικροπράγμα."

Ο Nicholai έσκυψε το κεφάλι του αποδεχόμενος το δώρο και κράτησε το πακέτο με μεγάλη τρυφερότητα. Δεν προσπάθησε να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του με ανεπαρκείς λέξεις. Κι' ήταν αυτό η πρώτη συνειδητή πράξη shibumi που έκανε.

Αν και μίλησαν μέχρι αργά αυτή τη τελευταία νύχτα που ήταν μαζί, για το τι σήμαινε και τι θα μπορούσε να σημαίνει shibumi, κατά βάθος, στη πραγματικότητα, δεν κατάλαβαν ο ένας τον άλλον.

Για τον Στρατηγό, το shibumi ήταν ένα είδος υποταγής.

Για τον Nicolai, ήταν ένα είδος δύναμης.

!
Ήταν και οι δύο αιχμάλωτοι της γενιάς τους.

Το Shibumi έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ballantine, Νέα Υόρκη. Στα Ελληνικά βγήκε σε βιβλίο τσέπης, από τις εκδόσεις ΠΑΝΤΕΡ ( έκδοση του 1981) μεταφρασμένο από τον Γ. Κοβαλένκο. Το παραπάνω απόσπασμα είναι σε μετάφραση δική μου.

Νεόπτωχοι στην Αθήνα - Κούληδες στη Κίνα

Αν η μισή καρδιά μου βρίσκεται γιατρέ εδώ πέρα..
όπου:

"Το 21% των κατοίκων της Ελλάδας βρίσκεται επισήμως κάτω από το όριο της φτώχειας και αμείβεται με 850 ευρώ μηνιαίως.
Για την Ελλάδα προσέθεσαν ότι το 50% του πληθυσμού βιώνει υψηλό βαθμό δυσκολίας στην ικανοποίηση των βασικών του αναγκών και αναγκάζεται να καταφύγει στο δανεισμό από τις τράπεζες μέσω καταναλωτικών δανείων και πιστωτικών καρτών, για να αντιμετωπίσει πάγια έξοδα", διαβάζουμε στην Ελευθεροτυπία ,

..η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται
όπου επί τη ευκαιρία του 17ου Συνεδρίου του ΚΚΚ, η ανταπόκριση αναφέρει: "Μόνο το 2006, οι δισεκατομμυριούχοι στην Κίνα διπλασίασαν τις περιουσίες τους, ενώ πρώτη φορά οι κινέζοι δισεκατομμυριούχοι βρίσκονται στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης, μετά τους Αμερικανούς. Οι νέοι κινέζοι αστοί πλουτίζουν από τη ληστρική εκμετάλλευση της εργασίας εκατοντάδων εκατομμυρίων κούληδων, την ασύδοτη καταστροφή του περιβάλλοντος και την κοινωνική ειρήνη που επιβάλλει με τη βία το καθεστώς".

.. η άλλη μισή καρδιά μου γιατρέ, σ' όλο τον κόσμο είναι
αφού,
«Ο πλανήτης μας παράγει αρκετή τροφή, και σε ποσότητα και σε ποιότητα, για να θρέψει ολόκληρο τον πληθυσμό του, όμως απόψε 854 εκατ. άνθρωποι θα πέσουν για ύπνο με άδειο στομάχι», είπε χαρακτηριστικά ο γενικός γραμματέας του Οργανισμού Γεωργίας και Τροφίμων του ΟΗΕ (FAO) Ζακ Ντιούφ", διαβάζουμε σε ένα τρίτο κείμενο.

... Χρόνια Πολλά, γιατρέ μου να ευχηθούμε,

σε νεόπτωχους, κούληδες αλλά και σε μας τους ζορισμένους μικροαστούς, για τη χθεσινή Παγκόσμια Ημέρα Επισιτισμού..

ΥΣ 'Υστερα από τόσα χρόνια ξαναθυμήθηκα τη Ποίηση του Ναζίμ Κιχμέτ

Bloggers, περιβάλλον και συμμετοχή

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η συνεισφορά του blog στη λεγόμενη Παγκόσμια Ημέρα Κινητοποίησης των bloggers για το περιβάλλον (Blog Action Day). Με μισή καρδιά όμως, γιατί εκνευρίζομαι όταν κάθε τόσο, κάποιοι, «πριν από μας για μας» μας ..κινητοποιούνε πότε για το ένα πότε για το άλλο.. Θα πρέπει από εδώ και εμπρός να υπάρχει η ενεργή συμμετοχή των bloggers στο σχεδιασμό της όποιας κινητοποίησης και όχι απλά να τους ζητείται εκ των υστέρων η συμμετοχή. Τέλος θλίψη και σκεπτικισμό μου προκαλεί το θέαμα των ημερών, όπου νεαροί bloggers σέρνονται στο άρμα του Άλφα ή Βήτα Καβαλάρη της Εξουσίας

Πριν δυο δεκαετίες η οικολογία ήταν αποκλειστικό πεδίο ενασχόλησης κάποιων περιθωριακών κοινωνικών κινημάτων, άντε και κάποιων πολιτικών ομάδων στα όρια του εξωκοινοβουλευτισμού . Τώρα αγκαλιάζει mainstream πολιτικούς σαν τον πρώην αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Αλ Γκορ του οποίου η σχετική ενασχόληση όχι μόνο θεωρείται αποδεκτή αλλά και επιβραβεύεται με Νομπέλ ! Όσο για τα δικά μας, η οικολογία παλιά ήταν θέμα συζήτησης σε fanzines και ειδικά περιοδικά. Τώρα αγκαλιάζεται από τον λεγόμενο σοβαρό Τύπο, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την «Καθημερινή» (και μπράβο της)

Αφού λοιπόν η κοινωνία έχει πλέον ωριμάσει, είναι καιρός να περάσουμε από τα λόγια στα συγκεκριμένα έργα: ας προσπαθήσει ο καθένας μας να αλλάξει σιγά-σιγά κάποια πράγματα στη καθημερινότητά του και τότε θα έχει κάνει ένα τεράστιο βήμα, που θα αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση στο κοινωνικό του περιβάλλον.

Προσωπικά, δεν μπορώ να παινευτώ ότι έχω κάνει και πολλά πράγματα: απλά, φέτος άρχισα να αγοράζω συστηματικά αρκετά βιολογικά προϊόντα ενώ έχω βάλει σαν στόχο να αντικατασταθούν στη δουλειά τα διάφορα αναλώσιμα από φιλο- περιβαλλοντικά, αρχίζοντας με τη προμήθεια ανακυκλωμένου χαρτιού Α 4.

Και του Χρόνου!

Πολλά ωραία ιστορία τζαι με πολλά μηνύματα !

Αυτή τη φορά κόψαμε δρόμο από τη Κύπρο, όπου και ανακαλύψαμε την Ιστορία της Τριδρακούνας(1).. Διαβάστε παρακάτω τη δική μας παραλλαγή:

Λαλούν ότι μιαν φοράν τζι έναν τζαιρόν, είσιεν μιαν Δράτζαιναν που γέννησεν τρία δρακούθκια. Η Δράτζαινα έζιεν μες την φτώσιαν μόνη της σ΄έναν δάσος. Για να τα φκάλλει πέρα, έμαθεν τα δρακούθκια να τρων καπνόν. Το έναν δρακούιν εβάφτησεν τον Καπνορούφην, τον άλλον Καπνορούφαν, τζαι το τρίτον Καπνορουφκιάν.

Λλίον λλίον όμως η δρακούνα εγέρασεν τζαι μιαν ημέραν ετέζαρεν σαν εμάσιετουν να άψη την φωδκιάν. Οι νεαροί δράτζοι στην αρκήν εμαραζώσαν, ύστερα όμως εχαρήκαν, διότι εν θα τους έλαμνεν πιον κανένας να πα να κουαλούν ξύλα.

Ο κόσμος της πόλης των τριών δράκων επέρναν ζωήν χαρισάμενην. Στην αρκήν ο κόσμος ούλλος επωφελήτουν που την καλοπέρασην. Ως που οι αθρώποι εκαλοπερνούσαν οι δράτζοι εδρατζιάζαν. Στα πολλά τα γρόνια αγαπήσαν τους τζαι οι αθρώποι, πολλοί εδοξάζαν τους πιλέ, που τους εγλυτώσαν που τους κόπους τζαι που το μεροδούλιν – μεροφάιν.

Λίον λίον τα ξύλα που είχαν συναμένα ελείψαν τζαι οι δράτζοι αρκέψαν να παστινίσκουν που την πείναν. Πρέπει να έβρουμεν λύσην αδέρκια λαλεί τους ο Kαπνορουφκιάς. Εν πάει άλλον !.

Ποιος είσιεν να τα βάλει με τον κόσμον που έμαθεν με την ευκολίαν; Αρκέψαν τζαι συγκρούσεις μεταξύ των φιλοκάπνων τζαι των αντικάπνων..

Στην πόλην των τριών δράκων άρκεψεν να κυβερνά το χάος. Η πόλη εποδεκατίστην. Οι λλιοστοί αθρώποι που εγλιτώσαν επήαν σε άλλην γην.
Εγερίμιασεν ο τόπος που ονομάστην η Τριδρακούνα...

Τζαι ζήσαν τζείνοι καλά, τζαι μεις χειρότερα.

(1) Η παραλλαγή προέκυψε από την Ιστορία της Τριδρακούνας: ένα πανέμορφο παραμύθι που έγραψε ο Ασέρας σε γλαφυρή Κυπριακή διάλεκτο.

(2) Verity Devotee είπε... ! Πολλά ωραία ιστορία τζαι με πολλά μηνύματα! Έσιει τζιάλλες που τζιαμέ που ήρτεν; Αρέσκουν μου πολλά οι παραλληλισμοί σου Ασέρα.
(2) Joshoua είπε...
Λεβενκία!Πολλα ωραίο παραμύθι.Έσιη χρόνια να διαβάσω κάτι τέτοιο,τζιε που τον τζιερό του παππού μου να θυμηθώ τα Κυπριακά παραμύθκια.Γουέλλ ντάν μαι φρέντ.

Η Λιβερία μπορεί. Εμείς;

Η πρόεδρος της Λιβερίας Έλεν Τζόνσον-Σερλίφ, η οποία ανέλαβε την ευθύνη της ανασυγκρότησης της χώρας μετά από έναν 14χρονο εμφύλιο πόλεμο, είναι η πρώτη γυναίκα που εκλέγεται αρχηγός κράτους στην αφρικανική ήπειρο. Μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά της, τον Ιανουάριο 2006, διόρισε γυναίκες σε καίριες κυβερνητικές θέσεις, όπως στα υπουργεία Δικαιοσύνης, Εμπορίου και Οικονομικών, αλλά και στην ηγεσία της αστυνομίας. "Είναι οι γυναίκες πιο δημοκρατικές από τους άντρες;" μας ρωτάει (1) ο τίτλος της εκπομπής της ET1 Και μετά: "Why Democracy ? " (2)

Στο ντοκυμαντέρ, βλέπουμε την αγωνιώδη προσπάθεια της Προέδρου και των συνεργατών της, να στήσουν κυριολεκτικά από το Μηδέν, ένα υποτυπώδη κρατικό μηχανισμό που θα δώσει στους πολίτες τα πιο απλά και βασικά πράγματα που εμείς θεωρούμε δεδομένα: να ανοίξουν τα σχολεία για τα παιδιά, να λειτουργήσει στοιχειωδώς η αγορά, να φωτιστούν κάποιοι κεντρικοί δρόμοι. Και ταυτόχρονα να ελίσσεται έξυπνα μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων: να συνομιλεί με τη Κίνα για οικονομική βοήθεια και μετά να διαπραγματεύεται με τις ΗΠΑ τη διαγραφή του τεράστιου χρέους της χώρας.

Η κάμερα την ακολουθεί από κοντά: Η Πρόεδρος κουβεντιάζει με τους υπουργούς, τους ξένους επίσημους αλλά και τους πολίτες με μια απλότητα και αμεσότητα που θυμίζει περισσότερο άτυπα meeting στελεχών μεσαίας επιχείρησης, παρά κυβερνητικές συνεδριάσεις. Και ξέρετε κάτι; Τα καταφέρνει ! Οι ΗΠΑ δέχονται τελικά και διαγράφουν το χρέος της χώρας. Οι πολίτες κινητοποιούνται, βάζουν ένα χεράκι και αρχίζουν να ξαναφτιάχνουν μια φτωχική για τα μέτρα μας αλλά αξιοπρεπή πολιτεία.

Αν μια χώρα μετά από τέτοια εμφύλια διαμάχη και καταστροφή καταφέρνει να σταθεί στα πόδια της, εμείς γιατί ακόμα δεν μπορούμε; Οι πυρκαγιές του καλοκαιριού (αλλά και οι αναπόφευκτες καταστροφές από τις πλημμύρες που έρχονται), η μιζέρια που απλώνεται και δημιουργεί ένα μεγάλο πλήθος νεόπτωχων (αλλά και τα χρέη από το πάσης φύσεως δανεισμό που πνίγουν τα μικροαστικά όνειρα) περισσότερο μας ακινητοποιούν παρά μας σπρώχνουν σε καινοτόμες λύσεις.. Η Λιβερία μπορεί. Εμείς όχι;

(1) "ΟΙ ΣΙΔΗΡΕΣ ΚΥΡΙΕΣ ΤΗΣ ΛΙΒΕΡΙΑΣ - (THE IRON LADIES OF LIBERIA)" , σε σκηνοθεσία: των Ντ. Γιούνγκε, Σιάτα Σκοτ-Τζόνσον (Λιβερία) Η Λιβεριανή ρεπόρτερ και τηλεοπτική παραγωγός Σιάτα Σκοτ Τζόνσον και ο έμπειρος, βραβευμένος ντοκιμαντερίστας Ντάνιελ Γιούνγκε παρακολουθούν και καταγράφουν τις δραστηριότητες της προέδρου Σερλίφ και των γυναικών συνεργατών της κατά τον πρώτο χρόνο της θητείας τους. Η ταινία παρουσιάστηκε στο πρόσφατο κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Τορόντο.

(2) «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΓΙΑΤΙ;» είναι ο γενικός τίτλος του νέου προγράμματος, που μεταδίδεται από την

ΕΤ1 τη Δευτέρα 8 Οκτωβρίου και κάθε μέρα από Δευτέρα έως Παρασκευή στις 21.00, ταυτόχρονα με σαράντα τηλεοπτικά δίκτυα σε όλον τον κόσμο, από το BBC μέχρι το Al Arabiya και από το αμερικανικό PBS μέχρι το ιαπωνικό NHK. Είναι ίσως το μεγαλύτερο τηλεοπτικό «άνοιγμα» που έγινε ποτέ και αναμένεται να συγκεντρώσει εκατοντάδες εκατομμύρια τηλεθεατών. Παράλληλα με την τηλεοπτική μετάδοση του προγράμματος, ανοίγει και μια ευρεία δημόσια συζήτηση πάνω σε θέματα δημοκρατίας, στην οποία μπορούν όλοι να συμμετάσχουν μέσω του διαδικτύου. Βασικός κορμός του προγράμματος είναι δέκα ταινίες-ντοκιμαντέρ, από δέκα χώρες : Αμερική, Ρωσία, Κίνα, Ιαπωνία, Πακιστάν, Ινδία, Αίγυπτος, Λιβερία, Βολιβία, Δανία.

Μια άλλη πρόταση για το Δημόσιο

Επιτέλους να αφήσουμε τις γενικολογίες και να περάσουμε στη συζήτηση συγκεκριμένων ρεαλιστικών και ριζοσπαστικών προτάσεων για το τι είδους κοινωνία θέλουμε.

Παρακάτω δίνεται εν συντομία μια άλλη λογική για τη λειτουργία του Δημόσιου Τομέα. Όσοι διαφωνούν, δεν αρκεί πιά να αρκούνται στη διαφωνία, αλλά πρέπει να παραθέτουν τη δικιά τους εναλλακτική πρόταση.

Να καθιερωθεί σαν γενική αρχή η αυτόνομη λειτουργία όλων των δημόσιων επιχειρήσεων, φορέων, οργανισμών που θα έχουν οργάνωση ισοδύναμη σύγχρονης ανώνυμης εταιρείας. Ο μέτοχος Δημόσιο θα ασκεί τα δικαιώματα του βασικού ή αποκλειστικού μετόχου: ελέγχει, αξιολογεί, εγκρίνει σημαντικές επενδύσεις.

Κρίσιμο στοιχείο η τοποθέτηση στους παραπάνω φορείς, ικανών τεχνοκρατών με ευθύνη και αρμοδιότητα να διοικούν, που θα αμείβονται και θα αντικαθίστανται με όρους αγοράς.
Να συνδέσουμε σε όλα τα επίπεδα του ευρύτερου δημόσιου τομέα τμήμα, τουλάχιστον, της αμοιβής προσωπικού με το αποτέλεσμα, ποιοτικό και ποσοτικό, καθώς και την αξιολόγηση προσφοράς και έργου, με την καθιέρωση μετρήσιμων στόχων και προϋπολογισμών με αντικειμενικές και σύγχρονες μεθόδους.

Να απομακρυνθούμε σταδιακά από την ισοπεδωτική λογική αμοιβών. Να ενισχύσουμε και να καθιερώσουμε κατά περίπτωση τον ανταγωνισμό τιμής, ποιότητας και αποτελεσματικότητας μεταξύ ιδιωτικών και δημόσιων φορέων ή ακόμα και ανάμεσα σε δημόσιους φορείς ομοειδών δραστηριοτήτων. Να απομακρυνθούμε από τη γενικευμένη επιδότηση δραστηριοτήτων και φορέων, που ευνοεί φτωχούς και πλούσιους στον ίδιο βαθμό (π.χ. δωρεάν ανώτατη παιδεία, δωρεάν υγεία).

Πρέπει να δώσουμε το δικαίωμα στον πολίτη να επιλέγει μεταξύ εναλλακτικών υπηρεσιών προσφερόμενων, είτε από το δημόσιο είτε από τον ιδιωτικό τομέα. Για να επιτευχθεί αυτό, θα πρέπει να αποδίδονται οι κρατικές ενισχύσεις και επιδοτήσεις, όπου αυτό είναι εφικτό, απευθείας (π.χ. με voucher) στην τσέπη του πολίτη, που θα «ψηφίζει» καθημερινά με τα χρήματά του για το ποιος φορέας προσφέρει την καλύτερη ποιότητα, οδηγώντας έτσι σε ανταγωνισμό, αποτελεσματικότερη κατανομή των κοινωνικών πόρων και το κυριότερο τη βελτίωση της ποιότητας των προσφερόμενων υπηρεσιών.

Το απόσπασμα είναι από άρθρο της Καθημερινής

Τάκη σ' ευχαριστούμε !

Απογοητεύοντας τους επικριτές του που έχοντας σίγουρη τη συντριβή από τη πανίσχυρη Βέρντερ Βρέμης του ετοίμαζαν εδώ και μέρες τον επικήδειο, ο προπονητής του Ολυμπιακού δεν έκανε απλώς τη πρώτη εκτός έδρας νίκη του Οκυμπιακού στο Τσάμπιονς Λιγκ:
Άλλαξε -επιτέλους- τη ψυχολογία του Ολυμπιακού. Χρόνια τώρα, είναι απλώς ο πρώτος του χωριού αλλά και ο τελευταίος της Ευρώπης. Με τη νίκη αυτή πιστοποίησε -αν και η ομάδα ακόμα χτίζεται- ότι το πρώην συνοθύλευμα μπορεί να γίνει μια σύγχρονη ομάδα συνόλου, με δική της φιλοσοφία και προσωπικότητα.

Τάκη Λεμονή, μπορείς να γίνεις ο Ηγέτης-Αναμορφωτής του Ολυμπιακού. Και μέσα από τη δουλειά σου, μπορείς να εμπνεύσεις χιλιάδες φιλάθλους της ομάδας και να περάσεις το μήνυμα ότι ναί, μπορούνε!

Πως ξεχωρίζουμε τα καλά σκυλιά;

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από ιστοσελίδα για τη Κυνηγεσία και Κυνοφιλία . Οιαδήποτε ομοιότητα με άλλα πράγματα και καταστάσεις είναι τυχαία και ουδεμία σχέση έχει με τη πραγματικότητα.

Πολλοί από εμάς θα θελήσουν να ανανεώσουν τις ομάδες των σκυλιών τους ή να αντικαταστήσουν κάποια σκυλιά με νέα κουτάβια, επειδή τα προηγούμενα αποδείχτηκαν ανάξια των προσδοκιών τους.

Επίσης πολλοί νέοι κυνηγοί θα αναζητήσουν εναγωνίως κουτάβια, χωρίς όμως να έχουν την εμπειρία, μα ούτε και τα σωστά κριτήρια επιλογής, με αποτέλεσμα ένα μεγάλο ποσοστό από αυτά τα σκυλιά, να αποδειχτούν αργότερα ακατάλληλα και ανεπαρκή για το κυνήγι. Πόσοι από εμάς δεν έχουν εναποθέσει κατά καιρούς τις ελπίδες τους σε νεαρά σκυλιά, που στη συνέχεια κατάλαβαν ότι έκαναν μόνο για παρέα δίπλα στο τζάκι ή στην καλύτερη περίπτωση για μια βόλτα στο πάρκο;

Πώς μπορούμε όμως να ξεχωρίσουμε τα καλά σκυλιά και θα μειώσουμε στο ελάχιστο τις πιθανότητες κακής επιλογής και κατ’ επέκταση αποτυχίας; Μα φυσικά βάζοντας κάποια στάνταρ κριτήρια στις επιλογές μας και εμμένοντας σε αυτά, χωρίς να δείχνουμε σημάδια υποχωρητικότητας και διαλλακτικότητας στη θέα κάποιων χαριτωμένων κουταβιών ή στα παχιά λόγια κάποιων ερασιτεχνών ή επαγγελματιών κυνοτρόφων.

Φωτιά στα μπατζάκια μας

Χτες πήρε φωτιά μια περιοχή δίπλα στο εξοχικό μας.

Φωνές, μαρσαρίσματα αυτοκινήτων, πανικός. Πετάχτηκα αλαφιασμένος από τον απογευματινό ύπνο και ρώταγα με πυτζάμες και τσίμπλες τους περαστικούς που και εκείνοι δεν ξέρανε τι ακριβώς συνέβη. Ο καπνός φαινότανε καθαρά πράγμα που σήμαινε ότι η φωτιά ήταν κοντά στη κατοικιμένη περιοχή.

Έβαλα πάνω μου ότι πρόχειρα ρούχα βρήκα και έτρεξα γρήγορα προς το καπνό. Σε λίγα λεπτά αντίκρυσα μια μικρογραφία του κακού χαμού που μέχρι πρότινος έβλεπα από τη τηλεόραση: Οχήματα της πυροσβεστικής να έχουν κλείσει το δρόμο, μποτιλιαρίσματα και εκνευριμός, εθελοντές να τρέχουν σαν τρελοί δεξια και αριστερά, ευτυχώς άμεσα ένα ελικόπτερο να ρίχνει νερό, και δεκάδες περίεργοι και φοβισμένοι να παρακολουθούν με αγωνία. Και πάλι τρύπιες μάνικες, και πάλι αλυσοπρίανα που δεν υπάρχουν, νερό που δεν φτάνει και κωμικοτραγικές σκηνές με νερό σε ένα μισογεμάτο κουβά. Έτρεξα προς τα εκεί και άρχισα να βοηθάω όσο μπορούσα.

Ευτυχώς δεν φύσαγε καθόλου και σε λιγες ώρες καπνισμένοι και υπερήφανοι επιστρέψανε για τους απαραίτητους σχολιασμούς στα καφενεία:

• Εμπρησμός ή πεταμένο τσιγάρο;


• Είναι άχρηστοι ή απλώς καλά παιδιά και ανοργάνωτα ;


• Τι θα γινόταν αν φύσαγε λίγο παραπάνω αέρας;


• Και τέλος και το κυριώτερο, ποιός καλύτερα από εμάς τους ίδιους μπορούν να σώσουν τις περιουσίες τους, τις ίδιες τους ζωές;