Με τους ανθρώπους - παιδιά

..Ο Σιντάρτα έβλεπε τους ανθρώπους να ζουν με τρόπο παιδικό και ζωώδη και άλλοτε την αγαπούσε αυτή τη ζωή και άλλοτε τη περιφρονούσε..Τους έβλεπε να μοχθούν να υποφέρουν και να γερνούν για πράγματα κατά τη γνώμη του εντελώς ανάξια, για λεφτά, για απολαύσεις, για τιμές..

Στεκόταν ανοιχτός σε οτιδήποτε του πρόσφεραν οι άνθρωποι.. Και έρχονταν πολλοί σ΄αυτόν, άλλοι για να εμπορευθούν μαζί του, άλλοι για να τον εξαπατήσουν, άλλοι για να βολιδοσκοπήσουν, άλλοι για για να ζητήσουν την βοήθειά του, άλλοι για να τον συμβουλευτούν. Κι΄αυτός έδινε συμβουλές, συμπονούσε, έκανε δώρα, άφηνε να τον εξαπατήσουν λίγο ..

Μια φορά ταξίδεψε σ' ένα χωριό για να αγοράσει μια μεγάλη ποσότητα ρυζιού. Όταν έφτασε, το ρύζι είχε ήδη πουληθεί σε άλλον έμπορο. Ο Σιντάρτα όμως έμεινε μερικές μέρες σ΄αυτό το χωριό, φίλευε τους γεωργούς, χάριζε νομίσμαατα στα παιδιά, γιόρτασε μαζί τους σε ένα γάμο και γύρισε από το ταξίδι του πολύ ευχαριστημένος..

Απόσπασμα από το βιβλίο Σιντάρτα, του Έρμαν Έσσε

Να ζεις μέσα στον κόσμο..

..αλλά να μην κολλάς στη σκόνη του

Η μεταβίβαση της διδασκαλίας στο Ζεν γίνεται μέσω του λεγόμενου Κοάν. Δεν πρόκειται για μια θεωρητική διδασκαλία αλλά για μια μορφή συμβολικής επικοινωνίας δασκάλου-μαθητή, που αποσκοπεί στη βιωματική απόκτηση της ακαριαίας φώτισης από τον μαθητή. Για να επιτευχθεί αυτό το Κοάν χρησιμοποιεί διάφορους τρόπους, όπως για παράδειγμα το διάλογο, την παραβολή, τη σιωπή, ακόμη και το χτύπημα στον μαθητή.

Η διδασκαλία του Ζεν προσπαθεί να βοηθήσει τον μαθητή να υπερβεί τον λογικό νου και να αντιληφθεί την πραγματικότητα με ένα ανώτερο όργανο αντίληψης, την διαίσθηση, που ξεπερνάει την δυϊκή θεώρηση του κόσμου. Ένα παράδειγμα Κοάν του Γιαπωνέζικου Ζεν:

Ο Γιοσού ρώτησε τον Δάσκαλο Νάνσεν: - Ποια είναι η Οδός;

Ο Νάνσεν είπε:- Η καθημερινή ζωή είναι η Οδός.

Ο Γιοσού ξαναρώτησε:- Μπορεί να μελετηθεί;

Ο Νάνσεν είπε:- Αν προσπαθήσεις να τη μελετήσεις θα βρεθείς πολύ μακριά της.

Και ο Γιοσού ρώτησε:- Αν δεν την μελετήσω πώς θα καταλάβω ότι είναι η Οδός;

Ο Νάνσεν είπε:- Η Οδός δεν ανήκει στον κόσμο της αντίληψης ούτε κι ανήκει στον κόσμο της μη αντίληψης. Η νοητικότητα είναι αυταπάτη και η μη νοητικότητα είναι χωρίς νόημα. Αν θέλεις να φθάσεις την πραγματική οδό πέρα από κάθε αμφιβολία, βάλε τον εαυτό σου στην ίδια ελευθερία με τον Ουρανό. Μην τον ονομάζεις ούτε καλό ούτε όχι καλό.

Με αυτά τα λόγια ο Γιοσού φωτίστηκε.

Ηγεσία που μεταμορφώνει

Η ηγεσία που μεταμορφώνει (Transformational leadership) μέσα από τη προσέγγιση του Joseph Jaworski , στο βιβλίο του Synchronicity: Inner Path of Leadership.

Εδώ η ηγεσία αφορά το να μαθαίνει κανείς πως να διαμορφώνει το μέλλον, να δημιουργεί νέες πραγματικότητες, να οραματίζεται κάτι ευρύτερο και επιπλέον να έχει την ικανότητα να το υλοποιεί.

Τα βασικά χαρακτηριστικά της μεταμορφωσιακής ηγεσίας είναι:

• Η χαρισματική επιρροή, που δημιουργεί όραμα και αίσθηση καθήκοντος, ενσταλάζει υπερηφάνεια και κερδίζει σεβασμό καο εμπιστοσύνη


• Η εξατομικευμένη θεώρηση, που δίνει προσοχή στο προσωπικό, μεταχειρίζεται τον κάθε υπάλληλο ξεχωριστά, υποστηρίζοντας και συμβουλεύοντάς τον, παίρνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακρηριστικά και τις ανάγκες του, αναγνωρίζοντας και εκτιμώντας τη δουλειά του


• Η εμπνευσμένη κινητοποίηση, που προάγει την εφυία, τον ορθολογισμό, την προσεκτική επίλυση των προβλημάτων συνιπολογίζοντας τις ηθικές συνέπειες των αποφάσεών τους

Το απόσπασμα είναι από την πολύ ενδιαφέρουσα εισήγηση της κας Μαρίας Καμπούρη στο Σεμινάριο του ΙΝΕΠ.

Η ηγεσία που υπηρετεί

Ο Robert Greenleaf στο βιβλίο του Servant Leadership (Η ηγεσία που υπηρετεί), προτείνει ένα τρόπο ηγεσίας, που στηρίζεται στο τρόπο ζωής (state of being) και όχι στο τρόπο δράσης (doing).

Μιλάμε για μια πρακτική φιλοσοφία που απευθύνεται σε ηγέτες που για αυτούς η «ηγεσία» είναι ένας τρόπος επέκτασης της υπηρεσίας που προσφέρουν προς άτομα ή οργανισμούς. Εδώ ο ηγέτης προσπαθεί να βρει τρόπους να απαντηθεί το ερώτημα «πως μπορεί να βρίσκουν οι άνθρωποι νόημα στη δουλειά τους ;» Ένας τέτοιος ηγέτης πρέπει να καλωσορίζει το καινούριο, να ενθαρρύνει τη δημιουργικότητα, να έχει όραμα για τον οργανισμό που διευθύνει.
Για να γίνουν όλα αυτά, πρέπει να απαλλαγεί από την ψευδαίσθηση ότι οι άνθρωποι είναι όντα που ζούνε τις ζωές τους χωριστά ο ένας από τον άλλον και πως δεν έχουν παρά απλως μια χρηστική αξία.
Αντίθετα, χρειάζεται να έχει ακλόνητη πίστη στους ανθρώπους, να τους έχει εμπιστοσύνη, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει τελικά και να τους υπηρετήσει.

Το απόσπασμα είναι από την πολύ ενδιαφέρουσα εισήγηση της κας Μαρίας Καμπούρη στο Σεμινάριο του ΙΝΕΠ.

Αρχέτυπα & Σύγχρονο Μάρκετινγκ

Σύμφωνα με τον Γιουνγκ, τα Αρχέτυπα είναι Τύποι ψυχολογικής συμπεριφοράς οι οποίοι ωθούν τον άνθρωπο στην ανάλυση συγκεκριμένου είδους δράσης και στην έκφραση συγκεκριμένου στυλ ζωής. Αυτοί οι Τύποι ψυχολογικής συμπεριφοράς βρίσκονται εγγεγραμμένοι στο Συλλογικό Ασυνείδητο του Ανθρώπινου Είδους, μία περιοχή σχετικά σκοτεινή για την οποία λίγα πράγματα γνωρίζουμε με βεβαιότητα.

Ο Kent Wertime σε πρόσφατο βιβλίο του αναφέρει συγκεκριμένα Αρχετυπικά σύμβολα και έννοιες με τα οποία μπορεί να προσδεθεί επιτυχώς ένας ικανός αριθμός Προϊόντων – Υπηρεσιών, ακριβώς γιατί τα Αρχέτυπα αυτά δονούν έντονα τις εσωτερικές ψυχολογικές χορδές του Δυτικού Ανθρώπου σήμερα:

- Ο « Ήρωας» - «Hero» (Ένα Αρχέτυπο που έχει χρησιμοποιηθεί κατά κόρον σε όλες τις εποχές, από το έπος του Γκιλγκαμές και τα Ομηρικά έπη μέχρι τα σύγχρονα μυθιστορήματα και τις κινηματογραφικές ταινίες..
- Ο «Αντί-Ήρωας» - «Anti-Hero» (Ένα Αρχέτυπο που πιστεύουμε ότι ήρθε στην επιφάνεια κατά τη δεκαετία του ’60 όταν διάφορα κινήματα αμφισβήτησης αντιμετώπισαν κριτικά τα κίνητρα πίσω από τη δράση του «Ήρωα» προτείνοντας ένα εναλλακτικό Αρχέτυπο..
- Ο «Δημιουργός» - «Creator» (Επίσης, ένα ισχυρό Αρχέτυπο για κάθε εποχή. Και εδώ επίσης υπάρχει ένα μεταφυσικό στοιχείο).
- Ο «Κύριος της Αλλαγής» - «Change Master» και ο «Επαναστάτης- Μεταρρυθμιστής» - «Power Broker». (Ισχυρά Αρχέτυπα ήδη από την Αρχαιότητα. Ας θυμηθούμε εδώ τον Προμηθέα ο οποίος δίνει το πυρ στους ανθρώπους ερχόμενος σε ρήξη με τον Δία και αλλάζοντας τη ροή της Ιστορίας).
- Ο «Σοφός Γέροντας» - «Wise Old Man». (Εκφράζει είτε τον Ανώτερο Εαυτό μας κατά μια μυστικιστική θεώρηση ή τη συσσωρευμένη πείρα μιας κοινότητας προσωποποιημένη σ’ έναν γέροντα σοφό.).
- Ο «Νομοταγής», ο «Αφοσιωμένος σ' έναν σκοπό» - «Loyalist» (Και αυτό ισχυρό Αρχέτυπο, ιδιαίτερα στην εποχή της πολιτικής ορθότητας.).
- Η «Μητέρα της Καλοσύνης» - «Mother of Goodness» (Το Αρχέτυπο της γεμάτης καλοσύνη μητέρας ευαισθητοποιεί σε κάθε εποχή. Μπορεί επίσης να συμβολίζει τη Φύση σαν Μεγάλη Μητέρα όλων των πραγμάτων.

*Απόσπασμα από άρθρο του Δ. Μητρόπουλου στο Επιστημονικό Marketing

Παρουσίαση Στέφανου Μιχιώτη

Είχα καιρό να βιώσω κάτι διαφορετικό και όπως συμβαίνει πάντα, ήρθε τη κατάλληλη στιγμή (προσέχω τα σημάδια..). Σαν αρχή, θα μου επιτρέψετε να σας συστήσω τον κ. Στέφανο Μιχιώτη, Εισηγητή ενός εξαιρετικού Σεμιναρίου που είχα τη χαρά να συμμετάσχω και στον οποίο οφείλω την έμπευση για το παρόν ιστολόγιο:

Ο Στέφανος Μιχιώτης εργάζεται ως εκπαιδευτής ενηλίκων και οργανωσιακός σύμβουλος. Σπούδασε μηχανικός διοίκησης MSc στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (1985) κι έκτοτε έχει παρακολουθήσει πολλά σεμινάρια εξειδίκευσης και απόκτησης δεξιοτήτων σε διάφορους τομείς. Σήμερα εκπονεί το διδακτορικό του στη περιοχή των αρχετύπων της οργανωσιακής αλλαγής (University of Greenwich).

Αρχικά παρείχε υπηρεσίες συμβούλου οργάνωσης και διοίκησης, στα πλαίσια έργων που υλοποιούσε σε συνεργασία με ΑΕΙ και άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα, οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης και αναπτυξιακές εταιρείες, καθώς και ιδιωτικές επιχειρήσεις στη βιομηχανία, τις υπηρεσίες και τον τουρισμό. Μερικά από τα πιλοτικά έργα που σχεδίασε και διοίκησε στην σχεδόν εικοσαετή καριέρα του, αξιολογήθηκαν ως βέλτιστες πρακτικές στην Ευρώπη, ενώ άλλα αποτέλεσαν πρότυπο εκτεταμένης εφαρμογής στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας.
Έχει επίσης σημαντική εμπειρία στη σχεδίαση και οργάνωση εκπαιδευτικών προγραμμάτων, έχοντας διατελέσει διευθυντής ή σύμβουλος δημόσιων, δημοτικών και ιδιωτικών επιχειρήσεων και κέντρων κατάρτισης. Ακόμη έχει εκτεταμένη συμμετοχή στην εκπόνηση μελετών και ερευνών διεπιστημονικού χαρακτήρα.

Στη παρούσα φάση το ενδιαφέρον του εστιάζεται στις θεωρίες Πολυπλοκότητας και Χάους και αυτής των Αρχετύπων, καθώς και στις εφαρμογές που έχουν σε ζητήματα ανάπτυξης του ανθρώπινου δυναμικού, μετάδοσης της γνώσης και προώθησης της αλλαγής, καθώς και σχεδίασης βιώσιμης επιχειρηματικότητας. Είναι πιστοποιημένος εκπαιδευτής, facilitator και σύμβουλος και δραστηριοποιείται στα πλαίσια μιας εξειδικευμένης εταιρείας που πρόσφατα δημιούργησε.
Μετέχει σε διάφορες επιστημονικές και επαγγελματικές ενώσεις και μητρώα, καθώς και σε διεθνείς κοινότητες και δίκτυα γύρω από τα ενδιαφέροντά του. Αγαπά τα ταξίδια και έχει ζωηρό ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία, τη μυθολογία και τα συστήματα συμβολισμών.

Στοιχεία επικοινωνίας: email: stefanos@tetras-consult.gr τηλ: 210 8132633, 6944 205306.

Μιλώντας με τον Ηράκλειτο

Αγχώνομαι, σου λέω, Δάσκαλε … Δεν μου ‘φτανε της δουλειάς το τρέξιμο, έχω και τούτο.. Κι΄ ανάθεμα κι΄ αν ξέρω ποιο είναι το σωστό, και τι το λάθος κάνω

Η αντιξοότητα, προς όφελός μας είναι.

Τι μπέρδεμα! Νοιώθω περήφανος, μα ντρέπομαι συνάμα. Λέω τα κατάφερα και πριν το λόγο μου τελειώσω, κάτι γίνεται κι΄ όλα κατά διαόλου πάνε. Και τι΄ ναι τούτο δω; Κάτι καλό ή ψεύτικο ;

Ο θεός είναι μέρα, νύχτα, χειμώνας, καλοκαίρι, πόλεμος, ειρήνη, κορεσμός και πείνα. Αυτός μεταβάλλεται με τον τρόπο της φωτιάς: όποτε αναμιχθεί με θυμιάματα, ονομάζεται ανάλογα με τη μυρωδιά του καθενός

Δε βοηθάς, μ’ αυτά τα σκοτεινά που λέγεις. Πες μου ξεκάθαρα: ξανά τα ίδια κάνω; Είναι ο δρόμος μου σωστός ή γύρω-γύρω πάω;

Στα ίδια ποτάμια και μπαίνουμε και δεν μπαίνουμε, και είμαστε και δεν είμαστε. Δεν μπορούμε να μπούμε δυο φορές στο ίδιο ποτάμι, ούτε ν' αγγίξουμε δυο φορές μια ουσία θνητή, γιατί σκορπίζεται και πάλι μαζεύεται με την οξύτητα και την ταχύτητα της μεταβολής, (και μάλιστα όχι πάλι, ούτε αργότερα, αλλά ταυτόχρονα εμφανίζεται και χάνεται) και πλησιάζει κι απομακρύνεται.

Μα πέρασαν τόσες μέρες κι΄ ο κόσμος λίγος..

Κάθε πράγμα αυξάνει με τον τρόπο του, σύμφωνα μ' αυτό που του χρειάζεται.

Εγώ, η παρέα και το δίκτυο

Ενεργός πολίτης δεν απλά αυτός που νοιάζεται για τα κοινά, γκρινιάζει στα καφενεία (ή στα chat ), φωνάζει στα συλλαλητήρια (ή στο blog του) και καταφέρεται κατά πάντων . Είναι αυτός που έχοντας συνειδητοποιήσει το δικό του μερίδιο ευθύνης, προσπαθεί να κάνει ο ίδιος πράγματα που να βελτιώσουν τον εαυτό του, τη καθημερινότητά του, το φιλικό και οικογενειακό του περίγυρο, τη δουλειά του και τους συναδέλφους του, το σπίτι που μένει και τη γειτονιά του. Για παράδειγμα, καλώς διαμαρτυρόμαστε για τις πυρκαγιές των δασών, την έλλειψη πρασίνου, τις ευθύνες των διαφόρων αρμοδίων. Θα ήταν όμως ακόμα καλύτερα αν εκτός από αυτό, κάναμε και εμείς κάτι (έστω και αν αυτό ήταν το να γεμίσουμε με γλάστρες το μπαλκόνι ή να φροντίσουμε το ανεμικό δεντράκι έξω από τη πολυκατοικία μας).

Η αυτο-οργάνωση πάει ακόμα ένα βήμα παραπέρα: Με επίκεντρο ένα πολύ συγκεκριμένο και κοινά αποδεκτό θέμα δημιουργείται ένα άτυπο δίκτυο ανταλλαγής απόψεων και εμπειριών, συντονισμού ενεργειών, που δρα πολλαπλασιαστικά και άρα είναι πιο αποτελεσματικό από τις όποιες μεμονωμένες δράσεις. Το δίκτυο αυτό είναι από τη φύση του θνησιγενές (αυτοδιαλύεται μόλις επιτευχθεί ο στόχος ή εξαντληθεί η δυναμική του). Και βέβαια είναι ανιεράρχητο. Εδώ η "ηγεσία" απλώς εμπνέει και ενεργεί ως καταλύτης, δεν πατρονάρει. Αυτά τα χαρακτηριστικά διαφοροποιούν το άτυπο δίκτυο από τις ΜΚΟ και τις κάθε μορφής συλλόγους και βέβαια από τις πολιτικές οργανώσεις. (Χωρίς αυτό να σημαίνει πως αντιτίθεται αυτές ή πως θέλει να τις υποκαταστήσει, αφού ο καθένας έχει το ρόλο του στη σύγχρονη δημοκρατία).
Κάνω ένα κλίκ πιο πίσω και βρίσκω πως «την ιστορία την γράφουν οι παρέες»: Δημιουργούν τα υπόγεια ρεύματα, από όπου αντλούνται οι εκάστοτε νέες πολιτικές. Ωριμάζουν τη κοινωνία να αποδεχτεί το καινούριο. Μα πάνω απ’ όλα, αλλάζουν με ένα τρόπο φυσικό τη καθημερινότητα. Στα δύο κλικ θυμάμαι πως η παρέα δημιουργείται χάρις την ύπαρξη ενός «αρχηγού» που γοητεύει τους υπόλοιπους αποτελώντας τη συγκολλητική ουσία που κρατά τη παρέα ενωμένη. Αλλά αυτό, είναι αλλουνού παπά βαγγέλιο.
(Ή μήπως δεν είναι;)

Άρθρα, βιβλία, άνθρωποι

Αρχίζοντας από σήμερα, ενδιαφέροντα άρθρα και βιβλία μα πάνω απ' όλα ξεχωριστοί άνθρωποι, στη δεξιά πλευρά του ιστολογίου.

Παίρνοντας ρίσκο στο Δημόσιο-2

Στην φωτεινή πλευρά του φεγγαριού, βλέπεις ανθρώπους που προσπαθούν (ενίοτε κάτω από αντίξοες συνθήκες) να κάνουνε ευσυνείδητα τη δουλειά τους: να εξυπηρετήσουνε ευγενικά και αποτελεσματικά τον πολίτη, να μην εκμεταλλευθούνε τη θέση τους προς ίδιον όφελος.
Πολλές φορές όμως δεν αρκεί, απλώς να διεκπεραιώνεις υποθέσεις: Ο όγκος της δουλειάς αιφνιδίως φουσκώνει (αρρώστησε ο αρμόδιος συνάδελφος και τον αντικαθιστάς αναγκαστικά εσύ), κάποιες σφιχτές προθεσμίες μπαίνουν ένα ωραίο πρωί, ένα εξαιρετικά επείγον θέμα προκύπτει, μια ιδιαίτερα περίπλοκη περίπτωση απαιτεί γνώσεις και εμπειρίες που δεν έχεις. Και τώρα τι γίνεται; Η παράδοση λέει να σηκώσεις τους ώμους, να ψιθυρίσεις ένα βολικό τραγουδάκι του στυλ «θα κάνω ότι μπορώ, δε θα τρελαθούμε κιόλας». Έτσι, οχυρωμένος πίσω τις σωστές παραγράφους των κατάλληλων Νόμων (πάντα υπάρχουν σωστές και κατάλληλοι), κάνεις απλά το καθήκον σου και στις 3 η ώρα ακριβώς αριβάρεις κανονικότατα για το σπιτικό.
Όμως να, που στην αθέατη πλευρά του φεγγαριού, κάποιοι παίζουν μπάλα μόνοι τους χωρίς κερκίδα: το ψάχνουν «με επιμονή και ένταση το πράγμα » (και εκτός ωραρίου αν χρειαστεί), εν γνώσει τους ενίοτε «παρατυπούν» (ζητώντας βοήθεια και συγχώρεση από το Πνεύμα το Νόμου), και ύστερα όταν τα αποθέματα του ορθολογισμού τους εξαντληθούν, αφήνουνε το ένστικτο να τους οδηγήσει: παίρνουν το ρίσκο, αναπτύσσουν πρωτοβουλίες και προχωρούν. Αν αποτύχουν τους περιμένει αμείλικτος ο πέλεκυς του Γράμματος του Νόμου. Αν πετύχουν κανείς δεν θα τους χειροκροτήσει (εκτός από τη συνείδησή τους βεβαίως).

Σε αυτούς αφιερώνω μια φράση του Νίκου Καζαντζάκη, που έκλεψα από το blog της Καλλιόπης: "Ν'αγαπάς την ευθύνη. Να λες, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γη. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω. - "

Παίρνοντας ρίσκο στο Δημόσιο-1

Μια φορά κι’ ένα καιρό, ήτανε ένα φτωχό και έρημο Δημόσιο, που προσπαθούσε απελπισμένα να οργανωθεί στοιχειωδώς ορθολογιστικά . Μιλάμε για τις ζόρικες δεκαετίες του ΄50 και ’60, τις οποίες ακολούθησαν τα σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας. Γραφειοκρατία σουρεαλιστικών διαστάσεων, δύσκολες συνθήκες εργασίας, χαμηλοί μισθοί.
Τις δεκαετίες του ’80 και ’90 η κατάσταση άλλαξε αρκετά, αλλά κυρίως όσον αφορά τους ίδιους τους δημόσιους υπάλληλους (μισθολογικές αυξήσεις, συνδικαλιστικά δικαιώματα, κλπ). Ούτε ο νομοθετικός και τεχνολογικός εκσυγχρονισμός των υπηρεσιών του δημόσιου τομέα ούτε και η αλματώδης αύξηση του αριθμού των δημόσιων υπαλλήλων στάθηκαν ικανά για βελτιωθεί ριζικά η εξυπηρέτηση του πολίτη. Πολυνομία, αύξηση των φαινομένων μη-χρηστής διαχείρισης, χαμηλή παραγωγικότητα.

Αφού έφτασε ο κόμπος εκεί που έφτασε, άρχισε να γίνεται μια προσπάθεια να αλλάξει η κατάσταση με πιο ρηξικέλευθους θεσμούς το ΑΣΕΠ και τα ΚΕΠ. Σε δεύτερη φάση αυτή η αλλαγή συνεχίστηκε και σήμερα πια μιλάμε για πράγματα που κάποτε θα φάνταζαν αδιανόητα για το Δημόσιο Τομέα, όπως προώθηση πολιτικών ποιότητας και αποτελεσματικότητας (συστήματα αυτο-αξιολόγησης, πιστοποίησης κατά ISO 9001, Διοίκησης μέσω Στόχων κλπ).
Διαμορφώνεται λοιπόν μια μεταβατική κατάσταση, θα έλεγα συνειδητά, για να εκσυγχρονιστεί ο δημόσιος τομέας και να εξυπηρετείται επιτέλους ικανοποιητικά ο πολίτης.
Δύο είναι τα κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα που πρέπει να σημειώσουμε :
- ο ολοένα και πιο δυσδιάκριτος διαχωρισμός Δημόσιου-Ιδιωτικού τομέα: έργα με ΣΔΙΤ, πώληση εταιρειών του δημοσίου (ή ακόμα μεγαλύτερων ποσοστών ), αύξηση των συμβάσεων έργου αντί για προσλήψεις «μόνιμου» προσωπικού, οι πολιτικές ποιότητας αποτελεσματικότητας που προανέφερα κλπ
- η αυξημένη εναρμόνιση με την νομοθεσία της ΕΕ και πρακτική (με αποτέλεσμα την ενίσχυση του εκσυγχρονισμού και των μεταρρυθμίσεων) καθώς και η επιρροή από το έντονα διεθνοποιημένο οικονομικό περιβάλλον (με χαρακτηριστικότερο την είσοδο των νέων τεχνολογιών)

Αν κάπου χαλάει το πράγμα, είναι η μη επαρκής προσαρμογή του ιδιωτικού τομέα, στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. Αποτέλεσμα:
- υψηλά ποσοστά ανεργίας και άρα πίεση για απορρόφηση του «πλεονάζοντος (!) εργατικού δυναμικού» από τον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα.
- Δυσπραγία της αγοράς και άρα συνέχιση του Ιδιωτικού Τομέα να βλέπει το Δημόσιο σαν τον πιο «εύκολο» πελάτη του.
Είναι προφανές πως χωρίς την άνθηση της Αγοράς, το δημόσιο δεν πρόκειται να ορθοποδήσει ριζικά.

Είναι όμως και κάτι άλλο..
Και ακριβώς για αυτό το άλλο γράφεται το blog.

Να κόψουμε δρόμο

Αν τώρα νοιώθεις πως κάτι δεν πάει καλά, πάει να πεί πως είσαι σε καλό δρόμο και ας έχεις παραστρατήσει.
Καλά το ψυλλιάστηκες όταν πρωτοδιάβασες στη ταμπέλα του καταστήματος «Κόβοντας δρόμο». Βλέπεις για να προφτάσουμε δεν αρκεί να τρέξουμε περισσότερο. Μόνο άμα ανοίξουμε έξυπνα μονοπάτια, μόνο αν κόψουμε δρόμο έχουμε ελπίδα να προκάνουμε να βγούμε μπροστά. Γιατί δεν σου το’ πα αλλά να είμαστε στους πρώτους, είναι ο στόχος. Και λέγοντας «πρώτοι» δεν εννοούμε τίποτα ρατσιστικές αρλούμπες. Εννοούμε «πρωτοπόροι», «μπροστάρηδες». Γιατί ή στους πρώτους θα’ σαι ή στους τελευταίους. Έτσι παίζεται το παιγνίδι.. Εξ’ άλλου αυτό μόνο ξέρουμε να κάνουμε καλά, το έχουμε ξανακάνει πολλές φορές στο παρελθόν και πότε –πότε το θυμόμαστε και τώρα.
Όσο για τον υπότιτλο « ο πολίτης σαν πελάτης, ο υπάλληλος ως πολίτης» ξέρεις ήδη τι σημαίνει, χαλάει άμα στο αναλύσω. Να πω μόνο πως ναι, δεν γίνεται να μιλάμε για καλύτερη διοίκηση, για καλύτερους ηγέτες και να μη μιλάμε για σένα, για μένα, για τον καθένα από εμάς. Αν δεν αλλάξω εγώ δεν πρόκειται να αλλάξεις εσύ. Πόσο μάλλον δεν πρόκειται να αλλάξει ο κόσμος. (Ή έστω το Ελληνικό Δημόσιο).

Ένα αλιώτικο σεμινάριο

Η κεντρική ιδέα του σεμιναρίου που παρακολουθήσαμε, είναι πως η τυποποιημένη οργάνωση των σύγχρονων επιχειρήσεων έχει τα όρια της. Καλά και άγια τα Business Plan, οι Στρατηγικοί Σχεδιασμοί, τα ISO και τα HACCP, τα οργανογράμματα και τα job descriptions και γενικώς όλα τα κάθε λογής κουτάκια και διαγράμματα που προσπαθούμε να επιβάλλουμε στους συναδέλφους μας (και φυσικά πριν από όλους στον ίδιο μας τον εαυτό) αλλά δεν φτάνουν. Αν μη τι άλλο, είμαστε κάτι παραπάνω από σκεπτόμενες μηχανές και για κινητοποιηθούμε δεν αρκεί μια αναβάθμιση λογισμικού ή μια συντήρηση εξαρτημάτων.
Έτσι λοιπόν, απαιτείται να δούμε τα πράγματα και από μια άλλη σκοπιά. Μιλάμε για μια ολιστική προσέγγιση, που έχει τις αφετηρίες της στην αρχαία φιλοσοφία, στη σύγχρονη φυσική, στη ψυχανάλυση. Να κάποια βασικά σημεία:

- Σε κάθε πρόβλημα δεν αντιστοιχεί μια και μόνο λύση, “εργαστηριακά” σχεδιασμένη. Η έκφραση και αλληλεπίδραση διαφορετικών πλευρών και προσεγγίσεων μέσα σε μια ομάδα, ξεδιπλώνει τις δημιουργικές της δυνατότητες και στο τέλος η λύση αναδύεται μέσα από το ίδιο το πρόβλημα.
- Η θεώρηση της κίνησης και της αλλαγής ως παγκόσμιων σταθερών, η κατανόηση της φύσης των αντιθέτων και της σύνθεσής τους, καθώς και η αναγνώριση της έμφυτης δύναμης των συμβόλων, αποτελούν χρήσιμα εφόδια στην αναζήτηση της γνώσης.
- Οι εξωτερικοί συνεργάτες πρέπει να είναι περισσότερο facilitators και όχι κλασσικοί σύμβουλοι που επιλέγουν, υποδεικνύουν (και εν τέλει αποφασίζουν πριν από εμάς για εμάς..).
- Η ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού επιχειρήσεων, οργανισμών, αλλά και μεμονωμένων ατόμων, να γίνεται μετασχηματίζοντας τις συγκρούσεις, τις εντάσεις και τους φόβους τους σε διάλογο, γνώση και δημιουργικότητα, μέσα από εξειδικευμένα σεμινάρια και εργαστήρια.
- Να διευκολύνεται η ανάπτυξη των επιθυμητών δεξιοτήτων, αλλά και πνεύματος ομαδικότητας και αυτοοργάνωσης, με τη βοήθεια εκπαιδευτικών σεναρίων, καθώς και διηγηματικών και βιωματικών τεχνικών, όπως:

• Παιχνίδια ρόλων για την επίλυση συγκρούσεων
• Χρήση organizational storytelling και έργων τέχνης
• Ανάδειξη επιχειρησιακών μοτίβων (patterns) μέσα από πραγματικές ιστορίες
• Αρχετυπική ανάλυση προσώπων, ομάδων και οργανισμών
• Δημιουργία σεναρίων με ρεαλιστική πλοκή και πρωταγωνιστές

Τα στοιχεία αντλήθηκαν από την ιστοσελίδα της Tetras

Πως γεννήθηκε το blog

Η ιδέα να δημιουργηθεί αυτό το blog, γεννήθηκε χάρις ένα εξαιρετικό σεμινάριο που διοργάνωσε το ΙΝΕΠ Αττικής. Αφορούσε τις σύγχρονες προσεγγίσεις που παίζουν δυνατά σήμερα, σε θέματα διοίκησης και οργάνωσης των υπηρεσιών του δημόσιου τομέα Εκεί βρεθήκαμε μαζί καμιά 20ριά διαφορετικοί άνθρωποι, στελέχη από διάφορες δημόσιες υπηρεσίες.

Προς ευχάριστη έκπληξη όλων μας, δεν κάναμε ένα χρήσιμο πλην όμως ψιλο-βαρετό 4ημερο του στυλ «πώς να αλλάξετε τα κακώς κείμενα στη δουλειά σας» αλλά αντίθετα βιώσαμε στιγμές αυτογνωσίας, βλέποντας τα πράγματα με μια άλλη ματιά, χάρις σε κάποιους χαρισματικούς δασκάλους-εισηγητές.

Άμα η όλη ιστορία εξελιχτεί σε ένα δίκτυο ανταλλαγής απόψεων και ιδεών για μία σύγχρονη δημόσια διοίκηση, τότε το παρόν ιστολόγιο θα έχει πετύχει το σκοπό του.

Αν όχι, δεν πειράζει, θα βρεθούν οι τρόποι και θα ’ρθουν οι κατάλληλοι καιροί για πιο πετυχημένες γέννες.